NICO-expeditie Netherlands Initiative Changing Oceans
7

St. Maarten - Nassau

12 maart - 4 april

Van 12 maart tot en met 4 april 2018 ging de reis van Sint-Maarten naar Nassau. Aan boord waren onderzoekers van de Universiteit Utrecht en het NIOZ Koninklijk Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee.

Tijdens etappe 7 lag de onderzoeksfocus op de impact van twee rivieren, de Mississippi en de Atchafalaya, op de koolstofkringloop in zee en het ontstaan van zuurstofarme zones in de Golf van Mexico.

Zeynep Erdem van het NIOZ: “In het verre verleden hebben we op aarde perioden met zuurstofloze oceanen gehad, en die zijn terug te vinden in de bodem van de open oceaan. Ik wil nu onderzoeken hoe zuurstofarme zones zich ontwikkelen in het huidige oceaansysteem, en hoe we ze terugzien in het sediment.”

Onderzoeksthema’s
“Het eerste doel van deze etappe was inzicht verkrijgen in de koolstofkringloop. Als er organische materiaal c.q. koolstof van land de zee instroomt, wat gebeurt er dan mee? Breekt het af of bezinkt het, en hoe ver komt het dan in de zee terecht? Organische stof die van het land komt, heeft namelijk een andere samenstelling dan organische stof die in de zee wordt geproduceerd. Het tweede doel was onderzoek naar ‘dead zones’. Dat zijn grote zuurstofloze zones die ontstaan door algenbloei en de afbraak daarvan, waarbij alle zuurstof uit de zee wordt opgebruikt. De ontwikkeling van de zuurstofloze zones begint ergens rond maart en april. Oorspronkelijk wilden we ook op de bodem van dit zeegebied kijken naar de biologische productie en afbraak van methaan, een belangrijk broeikasgas. Dit onderzoek konden we door tijdgebrek helaas niet uitvoeren."

Eerste resultaten en bevindingen
“Om de waterkolom te kunnen bemonsteren, kozen we een transect met dieptes van 15 tot 2000 meter. Het ging om de bemonstering van een traject vanaf de riviermonding (met veel input van land) tot aan open zee (zonder input van land). In het ondiepe deel troffen we minimale zuurstofgehaltes, maar we waren nog te vroeg in het seizoen om het gebrek aan zuurstof ook in de diepere delen te kunnen volgen. De zuurstofloze zone ontwikkelt zich pas later in het voorjaar als de algen snel groeien. We hebben daar vervolgens een sedimentval uitgezet om het bezinkende sediment op te vangen zodat we verschillende seizoenen kunnen vergelijken. In september heeft een Amerikaans onderzoeksschip de sedimentval voor ons opgehaald. We delen een paar van onze monsters met de Amerikanen.”

“Mijn onderzoek richt zich nu verder op de manier waarop de input van de Mississippi in het verleden veranderde. Daarvoor is er een sedimentkern genomen die teruggaat tot 20.000 jaar geleden. Aan de hand van bepaalde eigenschappen van het sediment kunnen we kijken hoe omstandigheden in het verleden veranderden. We kijken naar zowel de temperatuurveranderingen (in relatie tot de ijstijden) als naar variaties in de input van de Mississippi. Deze informatie kunnen we vervolgens gebruiken in de computermodellen die we ontwikkelen om het toekomstige klimaat te voorspellen.”

 

Gerelateerde nieuws- en blogberichten

Meer legs