29 maart | Het videoframe daalt nog één keer af nadat samples van 2450 meter diep omhoog zijn gehaald. We bevinden ons boven een zoegenoemde 'Brine', een diep liggende laag zwaar zout water, een ‘onderzee' in een reusachtige kom in het diepe landschap van de Golf van Mexico. Dit water ligt daar stil, al miljoenen jaren. Een ‘geologische’ laag van 250 meter dik, en ouder dan het tijdperk waarin de dinosaurussen leefden. Alleen de inktvis is daar nog een levende getuige van.

Natuurlijk is het daar volstrekt donker en de vergelijking met een zwart gat dringt zich op. De omgeving wordt aangelicht door de beamers waarmee het videoframe is uitgerust. De twee punten zijn de projecties van de laserstralen die de maat uitzetten op de bodem : 30 centimeter.

De scheiding tussen 'gewoon' zeewater en dit zware water is vrij abrupt. Er vindt nauwelijks of geen uitwisseling plaats. Een kreeftachtige ligt als een toerist op het oppervlak de Dodenzee tijdens een vakantiedag, op 2200 meter diep. De achtpotige in soortgelijke situatie als de toerist maar op het oppervlak van de Brine. Hij ligt daar doodstil. Misschien is hij in shock van het felle licht van de schijnwerpers, kan ook zijn dat hij het niet gered heeft en al enige tijd dood is. Nog dieper, op de bodem heeft het water een andere kleur. Daar is geen zuurstof. Op het beeldscherm wordt gewezen op een oplichtend vormpje. Het opgehaalde materiaal zal uitwijzen wat de bodem bevat.

27 maart | Zonsondergang Golf van Mexico. Normaal ga ik niet voor ondergaande zonnen, misschien wel het meest gefotografeerde onderwerp. Voor deze zee en zon zwichtte ik voor het moment; tijdloos en ongenaakbaar. Ik besefte opnieuw de enorme tijdsspanne van de geschiedenis van onze aarde. Het gaf een aanzet om anders naar de zee en het licht te gaan kijken.

27 maart | Bodemmonsters met de Multicore van 600 meter zo uit zee in het laboratorium.

26 maart | Op 600 meter diepte wordt de zeebodem verkend met het videoframe. We kijken mee op de monitor; Mississippi Delta. De beelden doen denken aan opnames van planeten in de ruimte. Vandaag, donderdag 29 maart wordt het videoframe misschien opnieuw neergelaten maar dan op een diepte van 2200 meter. Welke beelden dat gaat opleveren is nu nog volstrekt onbekend.

25 maart | De Lander staat klaar om overboord te gaan. Aan boord wordt de hele dag, vaak tot diep in de avond en nacht doorgewerkt. Regelmatig gaat apparatuur de diepte in om onderzoeksgegevens op te halen.

19 maart | Met een boring op grote diepte in de onderzeese uitlopers van de Mississippi Delta, is veel bodemmateriaal naar boven gekomen en wordt per strekkende meter als samples verdeeld, ingevroren en gereed gemaakt voor onderzoek in Nederland.

Het onderzoek aan boord van de Pelagia gaat over heel veel tegelijkertijd. De wetenschappers aan boord hebben verschillende expertises maar maken gebruik van dezelfde monsters die uit het water en de zeebodem naar boven gehaald worden. Het gaat over miljoenen jaren of over een periode van honderden of enkele tientallen jaren terug. De invloed van de mens sinds de aanvang van grootschalig gebruik van grondstoffen met de aanvang van de 'industriële revolutie' is uiteraard een belangrijke focus.  Robert Malthus schreef zijn 'An essay on the principle of population' in 1798. De aarde werd toen bevolkt door een kleine 1 miljard mensen. Zijn werk is misschien achterhaald. Wij hebben tussen 1798 en 2018 bepaald niet stilgezeten dat is zeker.

Zondag 18 maart | Volkomen ontspannen zwemmen twee dolfijnen minuten lang mee naast de boeg van het schip. Ze wentelen en tonen zich van alle kanten. Is het een echtpaar? Dat is, denk ik, de typische vraag die je zelf stelt wanneer je dit ziet. We spiegelen graag ons eigen bestaan aan dat van dieren in het wild. Leve David Attenborough! Het is daarom zo tergend dat wij hun leefomgeving op allerlei manieren vervuilen. Wij eten toch ook geen plastic zakjes als 'bijgerecht' tijdens onze maaltijden? De dolfijnen maken deel uit van de gecompliceerde voedselketen waar wij deel van uitmaken.
De rest van hun soortgenoten zwerven nog lang rond de Pelagia, het zijn er 30 of 40. Hun ademhaling is duidelijk te horen, het zijn zoogdieren. We weten dat ze intelligent zijn. Het lijkt erop dat zij als groep systematisch en gecoördineerd op jacht naar prooi zijn. Dat is misschien een betere connectie.

17 maart | Direct bij aanvang van de vaartocht richting Mississippi Delta startte de wetenschappers met het dagelijks nemen van watermonsters. Het verzameld materiaal zegt iets over het leven in het oppervlaktewater. Plankton en andere deeltjes worden gezeefd en genummerd.

In de containerhaven van Philipsburg / St. Maarten, werd enige tijd gewacht op de laatste laboratorium container. Eenmaal op zee werd direct een meeting belegd over de planning van het onderzoeksschema voor de weken die voor ons lagen. Tijdens mijn eerste dagen aan boord viel het direct op hoe vanzelfsprekend iedereen van crew tot wetenschappers met elkaar omgingen. Later tijdens het isolement van 26 opvarenden op zee bleek dat een duurzaam model van samenwerking.

15 maart | 's Ochtends maak ik deze foto op de rede van Philipsburg - St Maarten - Saba met het hoogste punt van Nederland, is vijf minuten na het maken van deze foto niet meer te zien, door het licht en de weersomstandigheden is het aan het oog onttrokken. Later zijn we op volle zee, we zullen nog maar heel weinig land zien. De focus is op de zeebodem gericht, in 1627 volstrekt onbekend terrein.

8 februari | Een paar dagen voor vertrek naar St. Maarten blader ik in het Nationaal archief in Den Haag door de Rotario van 1627 van Hessel Gerritz. Op een van de pagina’s tref ik de beschrijving van Saba en een tekening ; een z.g. ‘opdoening’. Het begin van een ongekende geschiedenis.