Plankton in de oceaan speelt een belangrijke rol in de koolstofcyclus en krijgt van verschillende kanten voedingsstoffen aangereikt. Niet alleen vanuit de oceaan zelf, maar ook vanuit rivieren en zelfs via de atmosfeer. Zo levert Saharastof uit Afrika en water uit de Amazone belangrijke nutriënten aan. Plantaardig plankton neemt uit het zeewater CO2 en voedingsstoffen op. Dierlijk plankton daarentegen neemt net als wij zuurstof op en produceert CO2. Ook bacteriën en schimmels produceren tijdens de afbraak van dode algen CO2. Voor het klimaat is de balans tussen CO2-opname en CO2-productie in de oceanen van groot belang; de oceaan als de thermostaat van het klimaat.

Sediment archief
Tijdens de Atlantische oversteek worden er monsters genomen uit de lucht (Saharastof), van het zeewater (plankton) en van de oceaanbodem, waar al deze componenten uiteindelijk neerdwarrelen en zich door de tijd heen ophopen: het sediment archief. Geologen gaan dit sediment archief bestuderen om uit te zoeken hoe het klimaat in het verleden is geweest, zodat voorspellingen kunnen worden gedaan over klimaatveranderingen in de toekomst.

Hoe trekvogels klimaatverandering laten zien
Ook gaan er ornithologen mee tijdens de oversteek van 4300 zeemijl (bijna 8000 kilometer). Zij zullen het gedrag en de verspreiding van vele vogelsoorten in kaart brengen. Honderd jaar geleden is dit voor het eerst gedaan gedurende een Atlantische oversteek en de vraag is of de gevolgen van klimaatverandering al te zien zijn. Een team van zeebiologen richt zich op de vraag hoe en wil weten waar kalkvormende organismen hun kalkschelpjes bouwen om zo beter te begrijpen wat de impact is van de steeds verder verzurende oceaan op deze zeer gevoelige organismen. De centrale vraag is hoe al deze componenten met elkaar samenhangen en wat hun rol in het mondiale klimaat is.