Terwijl we hier op zee in onze eigen wetenschapsbubbel zitten, ontkomen we niet aan de Kerstdagen. Onze kerstboom wordt versierd met Japanse origami-diertjes, een gepassioneerde hobby van onze chief-scientist Lennart waarmee hij inmiddels de rest van de crew, inclusief bemanning, heeft aangestoken. Na anderhalve week worden we ook steeds meer één familie op het schip. Een fijn gevoel wanneer ‘thuis’ ver weg is.

Spookschip
Tegelijkertijd kan Kerst ook nostalgische gevoelens naar boven brengen van familieleden die er niet meer zijn. Wij hadden dat gisteren toen er plots een bizar bericht binnenkwam over een spookschip. Zo’n 30 kilometer verwijderd van onze locatie was een aantal dagen geleden een ‘onbemand’ Duits zeilschip genaamd ‘Sunflower’ gesignaleerd. Een onbemand schip? Onze magen draaiden ervan om. Je vraagt je af of de zeilers levend hun schip hebben verlaten, ze nu veilig bij hun families zijn en vooral: wat zou er gebeurd zijn? En moeten we erheen?

Kapitein Pieter is in zijn 30 jaar ervaring op zee nog nooit een onbemand schip tegengekomen. Na wat research bleek zelfs dat ons spookschip voor het laatst in het Nederlandse Cuijk was gesignaleerd. Toch besloten we door te varen. Als het schip nog in redelijke staat verkeerde, zouden we het niet kunnen bergen, bij slechte staat al helemaal niet en het feit dat er geen personen aan boord waren, ontsloeg ons bovendien van de verplichting erheen te varen. De RV Pelagia zette koers vooruit, maar de kerstgedachte bleef.

De geschiedenis van de aarde
Intussen ging het werk op het dek gewoon door. De afgelopen dagen hebben we zes kernen uit de zeebodem van de Atlantische Oceaan gehaald. Dat doen we met de Piston Core; een lange pijp die zich in de zeebodem boort en het sediment mee omhoog neemt. Zo komt er een kleine 10 meter sediment het schip op met daarin de geschiedenis van het klimaat op aarde. In dit sediment zitten allemaal kleine beestjes en aan de hand van de chemische samenstelling van deze beestjes kunnen we iets zeggen over hoe warm, koud, zout en zuur het in het verleden is geweest. En zo komen we steeds iets meer te weten over het klimaat in de regio waar we nu zijn.

Op onze reis hebben we op dieptes van rond de 3000 meter monsters genomen. In onderstaand filmpje zie je hoe we vanaf zee deze kernen uit de zeebodem halen. Deze lange pijp wordt vervolgens in stukjes van één meter gezaagd en opgeslagen in een container die de hele reis op 4 graden wordt gehouden. Als we over 7 maanden weer terug zijn aan land, worden de kernen in het lab overlangs doormidden gesneden en gescand. Daarna wordt het sediment op verschillende wijzen bewerkt om er relevante microfossielen uit te halen, waarvan vervolgens de chemische samenstelling wordt gemeten om een klimaatreconstructie te maken.

Maar omdat we niet kunnen wachten totdat we terug zijn, maken we er af en toe alvast eentje open! Aan de verschillende lagen en kleurstellingen kun je namelijk soms al het een en ander aflezen. Aan boord kwam geoloog en post-doc Joost Frieling bijvoorbeeld stukjes houtskool tegen die duiden op bosbranden uit het verleden. Bekijk hieronder het filmpje...

Margaux Tjoeng
NICO Communication